Kalbime Dol

Zamanın çatlamış duvarları arasında
Bir meftun gül kokusu olarak buldum seni
Sense şu yanmış sevdamın kömür karasında
Ağlayan bir çift göz olarak buldun beni
Dünyama doğan bir güneş oldun
Kutup yıldızını kıskandıran gözlerinle
Her akşamüstü sılana gidiyordun
Vatanımda gurbete düşürdüğün hasretinle
Senin yokluğunda azat ettim hayatı
Ki seninle kuşanmış ömrüm hayatı seninle yaşasın
Gözlerinden düşen damlalarda buldum abıhayatı
Bir damla isterim ki o kalbimi ebediyete taşısın
Kızıl saçlarında batarken güneş
Kara bir bulut gibi toplanır derdim
Sensiz vakitlerde hep serkeş
Aşkına tutuk yüzüne utangaç gözlerim
Meğer beyhude geçmiş
Aşk sandığım gönül yolları
Tene ateş vurması değilmiş
Yar dediğin aşkın kolları
Sen dolmadan önce bir gölge oyununda seyretmiş
Sade gecenin yaktığı alevlerde aşkı kalbim
Aşk dediğin, kalbin yandıkça söylediği heceymiş
Şimdi kalbimi alevsiz yakar gecelerim
Kalbime dol da bir hayal, bir düş ol
Eğer aşkın gafletine düşeceksem düşeyim
Gideceksen eğer gül olup öyle sol
Bende bir bülbül gibi yollarında öleyim

İsmail Değmen