Bir insan bu kadar güzel olabilir mi ? dediğimde,
narin kanatlarına saklanan masum bir melek olduğunu unutuyorum..

Hemen kızma sevgilim.
Sonra kanatların geliyor zaten aklıma,
yanında olduğum zamanlarda beni de alıp kanat aralarına,
mutluluktan uçuran..
Kuşları kaldırıp bej gökyüzünden,
çocuksu heyecanlara da bürünüp uçurtm’aşk yapıyorum hemen kalbimden.
Kalem kokan ellerimden gözlerinin cennetine kadar uçar dediğim.
Saç telin misali sıratı ip yapıp gözlerine
gözbebeklerin oynasın diye bağladığım.
Nefesin ihtiyaç duyulan o hoş rüzgarınla da
uzayan boyalı kirpiklerinde uçuracağım..

Gözlerim,
Gözlerinde.
Bak uçuyor, kalbimdeki renkli duygu dağarcığı.
Kirpiklerine de takılmış kanatları,
rimel izlerin görünüyor uzaktan..
Bakışların dokunuyor şeffaf uçurtm’aşk’ın kanatlarına.
Gözlerinin verdiği cesaretle daha da yüksekten uçuyor.
Mutluluktan uçunca kalbimin adı uçurtm’aşk oluyor.
Ve biliyorsun, kağıtla yoğrulmuş duygulu bir et parçası aslında bu,
asla vuramazlar.
Ama yine de çocuksu ses tonunu giy ve söyleyelim hadi;

" Uçurtm’aşkı vurmasınlar.. "

Ahmet Kastancı.