endazesini arşınlar arzın, yatsı kuşları,
yad-ı mevlanın bitişiyle başlar;
gece gözlünün kalbinden hasret atışları..

bir bakın hele ki halâ yasta mıdır,
lütufen bakınız hissi muhabbet ta marsta mıdır?

huşu nefesiyle ötüşür o yatsı kuşları,
aşk ile duyulur ancak,maharet ile,
o kara gözlerden çıkarır sayısız ışıkları...

kondular yine dalına cihanın,allame allame
lütufen eşlik ediniz, bu ayrı durmaya sebep ne?

sinesine hu ile kapanan mevlevidir yatsı kuşları,
kanatlanıp pervane olmayı görsün,
baş döndüren bir hale benzer tüm işleri...

sararan benizleri gizler ve kabaran denizleri
onlar ki nedamet duyan yüzlerde hayâ izleri...

bahar başka bahar,mevsimi;onlara yatsı kuşları,
onlar yavrularını siyah kanadıyla sarar,
her gün gelirler geçerek gündüzki yokuşları...

her dem tahtı geniştir ve dahi vakti geniş
kanatları altına dökülen gözyaşındadır diriliş...

her memlekete ışık görmeye gelir yatsı kuşları
onlarla gönlü aydınlananlar var veya yananlar,
yalanların ömrü o kadar,bu an onların kışları...

mitralyözümden selâm olur kanatlarına siyahın
nur karanlıkta parlar,onlar uğurudur nurlu sabahın...