12
Yorum
6
Beğeni
0,0
Puan
2958
Okunma
Başka bir şehir gibiydi uykularım.
Gözlerimi güne her açışımda
“Neredeyim?” korkusuyla
kirpiklerim birbirine sığınırdı.
Uyanık düşlerimle,
bilmediğim yağmurlarda ıslanırken
benim olduğuna inandığım
her şeyden yoksunken—
ben,
üzülmezdim yetimliğime.
Hep öyle değil miydim, anne?
Dört bir yanım ayak izi doluyken,
kendi içimde yolunu kaybeden ben;
iki yanağımı avuçlarının arasına alan
zamanlarda
hiç yoktum aslında.
Hani ben,
çığlık çığlığa seksek oynayan
çocuk değil de—
saklambaç oynarken saklanan
ve oradan hiç çıkamayan
benim...
Leyla Demirli
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz