Sevgilimi görende sevinç kaplar içimi,
Yüzüme değen hava sanki yaşam tüterdi,
Göremediğim gün de nazlı çocuk biçimi,
Oyuncağım alınmış gibi içim giderdi.

Her akşamdan sabaha hasret ile özlerdim,
Yüreğimin zarıyla kaplayarak gizlerdim,
İçime doldun ama göremiyorum derdim,
Göremediğim her gün yıllar gibi biterdi.

Bir günlük ayrılıkta yaşardık asırları,
Buluşanda hasretle dökerdik o sırları,
Kapanır mı yarası, savar mı nasırları?
Varlığında doyulmaz, yoksa bitmez kederdi.

Daha toyluk çağında aşkın ilk ateşine,
Kapılmıştık boşuna bir evlilik düşüne,
Kaybetmiştim kendimi bu sevdanın peşine,
Öylesine güderdi, beni leyla ederdi.

Ama gülmedi kader, koydu yoluma firak,
Ruhum hep hayaliyle tanımaz oldu durak,
İçimde bitmek bilmez hasret, acı ve merak,
Bu ayrılık acısı ölümden de beterdi.

Bir kıskançlık rüzgârı savrulmamıza yetti,
Yelden korkan kanaryam uçup dalından gitti,
Var olmamın adısın dediğim yerde bitti,
İflâh olur mu yürek her dem orda öterdi.

Şimdi rüyalarımda hayalini gördüğüm,
Hasretiyle ruhuma, hayalime ördüğüm,
Aşkıyla, sevgisiyle içimdeki kördüğüm,
Bir defa cemalini görebilsem yeterdi.