yaşamın karanlık zamanlarında
kuytu bir köşeye düşüp siner
bir evrene sığmayan hayallerim
başka dünyalara başlarken yolculuk
tutar elimden küçük saydam pırıltıları göğün
kayar yanaklarımdan yitik çocuk düşlerim
kent ışıklarının körü hüzünlerimin
başlayınca sorular sorgulamalar zamanı
gecenin karanlığına saklanır sürgitlerim

kara boşlukta bir ileri iki geri volta atar seçtiğim yıldız
toz duman içinde bir tutam suskunluğu savurur
başka âlemde başka gözlerde uykusu kaçmış
siyah bir kanadın çırpılışına da adadıkça kendini
hasetten morarmış yüreğimi ele verir
el ovuşturan utangaç çocuk sevinçlerim

yüreğimi ıslatıp sızlatan yalancı yağmur
karanlıktan umuda kıpır kıpır tutunan
sürgünlerin belini kırdıkça
iflah olmaz yorgun hatıralar
yüzünde yaşlanır yıldızların

göz doyumu kalmazlar gözleri kapıda
biraz daha kalın dedikçe koşarlar Eos’a
rüzgarları koynunda besleyip Borea
yüksek dallarından tutup incitmeden eğer salkım salkım
en parlak yıldızlarını kuşanır gökyüzünün
salkım saçak sürükler sabaha

ötede kalır gittiği yerden bakan yıllar
gurbet mi sıla mı yar mı neyse adı arayıp düşlediğimizin
yakmasaydı yüreklerini yıldızların bağrış çığrış
bu kadar sıcak mı olurdu gece
bu kadar ısıtır mıydı karanlığa sarılmak

yıldız dediğimiz bir nice hayat
en parlaklarının adını koyanız biz
bulutlar kapatsa da varlığını biliriz
gece süsü renk renk gözlerin
o gözler ele verir güçsüzlüğünü ifadenin


NOT:
Eos: Yunan mitolojisinde şafak tanrısı
Borea: " " rüzgar tanrısı