seni anılarımın içinde ararken kaldırdığım enkazların,
çizdiği tozlu kesikler var bileklerimde.
sandıktaki resimleri bir bir çıkartırken,
bir bir ölüyorum...
resimlerine bakmak farklı bir intihar metodu oluyor çünkü.
açgözlerim bakmakla yetinmediğinden;
dokunmak, öpmek ardı ardına gelen uçurumlar oluyor atladığım...

sandığa koymak için uğraştığım kadar,
sandıktan çıkarmak için uğraşmıyorum inan...
seni oraya hapsedip zulme uğratmak canımı yakıyor,
peki ya senin canın yanıyor mu?
özlüyorum seni.
hep yanında taşımak istiyorum bu yüzden resimlerini.
kalbimde taşımak mesela,
ama mümkün olmuyor hiçbir zaman.
ceplerime koysam,
buruşturduğuma üzülüyorum...

farklı karalerde ki farklı gülüşlerin,
ölüşlerimin sebebini birer birer açıklıyor.
ne çok ölmüşüm öyle?
özlemek, meğerse ölmekmiş diye...

tahta bir sandıkta mücevherlerimi saklıyorum,
paha biçilmez resimlerini...
sandığa kaldırdıktan sonra,
resmini bile özlüyorum...

Ahmet Kastancı