Aklımın bir yanı hiç düşünmedi
Bu kalbi söküp atmayı
Susabilirdim oysa
İçimde öldüğüm kadar


Küçüktü gökyüzüm
Ve yamalıydı bulutlar


Çatlağından süzüldü yağmur yüreğime
Soğuk gecelerin siyahına gizledim
Beyaz düşlerimi


Kapı eşiğinde kalan
Ayak izlerine bastı anılarım


Sen var mıydın
Ben var mıydım
Biz hiç olduk mu
Yoksa geç mi kaldık aşka


Gönlüm gibi
Tel örgüye takıldı uçurtmam
Küçük yaralarla parçalandı umut
Ve bir tek saçlarımdı özgür kalan
Rüzgarın ahenginde


Mavinin yüzüstü düştüğü
Islak duyguların yastığında
Kaç ayrılık bir aşk eder düşündün mü
Kaç kez daha ölmeliyim mesela


İşte kırıldı hasretin zincirleri
Duvarlar üstüme yıkıldı
Ya da ben yıkıldım


Hırçın bir eylül gecesi
Yürek iklimimi hüzün sardı
Ve yüzüme suskunluğu çizdi Tanrı
Mabedine yaslandım


Karanlık sızdı şehrime
Çırpındı naif kirpiklerim
Kanadım toz oldu yalancı pembede




Süzüldü gölgen
Kanım günbatımı bir kızıla bulandı
Alnından öptü mehtabı
Buğusu nemli gözlerim


Kaç harf daha toplamalıyım ki şafaktan
Aşkı yazabileyim sabaha


İçimde büyür yangın
Yandıkça savrulur soluğumda küllerin
Ne çok ölürüm bir bilsen
Huzur ve acı sonrası dönen
Mevlana misaliyim


Bir sana
Bir de aşka viraneyim


Yüzüm aynada
Başkalarının umutlarına uzandım
Düşlerinden topladım
İçinde biraz mavi
Biraz aşk olan hevesimi
Sundum sana...