Gece bastırıyor
güneş terkettiği için onu böyle,
karanlıklara kapılıyor…

yine koynunda yaşatıyor
cam kırığı acıları, haykırışları
her göz yaşı, bir yıldızı söndürüyor
yıldızlar yalnızların gözlerinde ölüyor…

ığıl ığıl sessizlik yağıyor üzerimize
gecenin karanlık burgaçlarında
sıkışıp kalıyor büyüleyici düşler
bir volkana benziyor patlayan düşünceler…

düşünsene kimler öldürmedi ki sevdiğini
ellerinden tutayım derken
kimler istemsizce bırakmadı ki
o elleri, rakımı yüksek uçurum boşluklarına…

düşünsene kimler vazgeçmedi ki
bir sevda uğruna kendinden
ateşlere atıp yüreğini
içinde kimler kavrulmadı ki…

kimler benliğini hiçe sayıp
onun benliğine karışmadı ki…

düşünsene ayrılıkların vahşetini
kavuşmaların yüksek dozajlı mutluluğunu...

yine sabah oluyor işte
gör bak!
gece güneşine kavuşuyor...
sıyrılıyor karanlığından bir kez daha
kendinden vazgeçiyor
karışıyor, güneşin aydınlığına

gece, kendini kaybediyor…
sevgilinin koynunda adeta
kendini öldürüyor…

( Dilek KARSLIOĞLU )