Alevin sessizliği
Kıpkızıl, güzel olabildiğince
Önce sıcacık bir merhaba
Davetsiz yaklaşmakta
Kaçış yollarını da tutmuş.
Yüklerinden arına arına geliyor
Yüreğimde kocaman bir korku
Etrafta sarhoş eden bir koku
Sessizliğimde canhıraş çığlıklar
Amansızca sarmalıyor,
Kaçamıyorum, ne mümkün kaçış...
Ah bu kökler, binlerce, darmadağın
Derinliklerinde yerin.
Damar damar köklerim.
Kaçamıyorum.
Çılgınca haykırmaktayım,
Haykırmaktayım da
Duymuyor ki kimse kendimden gayrı
Ya Rabbi bir damlacık su
Teselli olurdu bari; yeşil dudaklarıma



Ah o ilk kıvılcım,
Olsaydı imkanım, üstüne atardım koca bedenimi
Sessizliğim onun sinsiliğiyle içiçe
Naçar ram oldum zulmetine.
Ölüm, sıcak, kapkara
Küllerim gözyaşlarımdır
Rüzgarlara karıştırdım onları
Serpilsinler dağlara, ovalara,
Şehirlere, insanlara
Anlaşılır mı acılarım acaba?
Kaç damla gözyaşı eşlik eder ki?
Kül gözyaşlarıma.


Ölüyorum, sessiz ve yavaşça
Yaprağım, dalım, gövdem kapkara
Ölümüm gibi
Tek köklerim kaldı kendi renginde
Ferden düşmüşler, susuzluğa mahkum
Yetmiyorlar, yetemiyorlar.
Yetişmiyorlar, yetişemiyorlar
İmdadıma.

Çare olamadılar demirden kuşlar,
Çığırtkan koca karınlılar
Yağmurdan sertçe yağan sular
Acımasızlığında alevin, kül oldum
Küllerim gözyaşlarımdır.


23.09.2007