5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1562
Okunma
Belki hayali bir hayat yaşadığım
belki de hayati bir hayal
uykumu bölüp de düşünürüm
baştanbaşa yandığında şehir
solduğunda gülüm.
Arşın yıldızları da söner kül rengi akşamlarda
ince bir sızı gibi çarparken boşluğa
Zühre gözlerin de düşüncelerim yorulur
ıpıssız çöl gibi dururum aynada
asılırken gözlerimde gülüşler
nasipsiz yolcu gibi ortada ölün.
Ağlamam mezarının başında
kan çanağı gözlerim durur sadece
akşamın kızıl kıskacında
durmam buralarda
durmam sürgülü kapılarında
sürgünüm başlar benim
şehir
yandığında
yandığında şehir…
Ahmet Selim GÜL
Cevap Yaz