yaşama dair her ne varsa
hepsinde bir ölüm siyahı
sessiz bir can çekişte
son nefeste gibisine zaman



solgun güllerin feryadında
dalsız yaprakların kurur sarısı
baharlar bitti çoktan
hangi eylülü ararsan ara
zemheri ayazında titreyip durur umutlar



en son neyi kaybetmiştim solarken zaman
seni mi yoksa?
ben mi kaybolmuştum ne bileyim
kendi benliğimin kuytularında



öylesine uzak ki o mutlu günler
anımsıyormusun bilmem
şen gülüşlerimizi
kar kış ayazında içimizi ısıtan ellerimizi
şimdi, neredesin bilmiyorum
bari kendine iyi bak
hala gülümseyebiliyorsan
gülümse yine de
mutlu ol olabildiğince



yaşarsan yeniden bahaları
bir nisan akşamında
gün batımında
yine o sahilde kayalıklara
yakamozların ışıltılarına dalıp gidersin belki de
işte o zaman sor kendine ... neydi değişen ?
sen miydin ?
yoksa zaman mı ?

...
...





Mert YİĞİTCAN
15 11 2011
beykoz / istanbul