.../ oysa örtüydü, örterdi yılgın yorgunlukları yalnızlığa düşen ayrılıkları
karanlığa, yalnızlığa ve korkuya kapandığı zannedilen göz kapaklarının,
içerde nurlu bir aydınlığa açılma, açılabilme fırsatı değilmiydi ki
yorgun, bitkin ve bitap; yaralı ve güçsüz olan çekilirdi karanlığa..

Karanlık yani koyu siyah; uzanan bir el, bir kucak kadar yakındı;
ısınmak birazda sıkı sıkı sarılmaktı; sarılabilmek ve ısınmak,
biraz anlamak, biraz öngörmek ve birazda sevebilmekti,
gözünün yaşını silebilmekti mesala, yaraları sarabilmekti;
susabilmekti içerdeki isyana, gülebilmekti belki biraz,
gülüp geçebilmekti içimizde bize karşı kırılgan ve asi duran hoyrata...

"ben karanlığım, koyu siyah; beyaz bir aydınlık kadarım onun yarısı"
ben hayatım: içimde yaşayan yaşayacak olana her kes için olduğum kadar
hani yumduğunuzda gözlerinizi; neyse karanlık, korku ve aklınızda kalan
açtığınızda sandığınız; aydınlıkta saklanıp başka karanlıkta hortlayan

Aydınlık bir beyaza kör gözler,
karanlık bir koyu siyahı nasıl tarif edebilir ki !!

Beterin beterinde katmerleşen acı;
acının büyüğünde düşmezmiş göz yaşı:

İnsanın insana ettiğidir acı.. Zulümdür.. Ah’dır. Hesaptır. Hüküm..!!!
Umudu çalmak ve öylece bırakmaktır, almaktır elinden hayatı
Çaresiz bir düşe bağlayıp, koyu bir karanlığa korkularıyla bırakmaktır
dipsiz bir yalnızlığa mesala ve korku kahramanlarının kucağına
yüzleştirmektir belki tesadüf yanılgısından gerçeğe ulaşan günahlara
"suçu olanlar terler ya" terlemek buram buram alevsiz yangınlarda
ve belirsiz tanımlarda en korkuncu düşünürken, bitmektir zamanda

sonra alışmak korkulu ve kurgulu yaşama, eni olmak hayatın en karanlıkta
bahaneleri yerleştirmek sonra; ana-baba, karın-kardaş, arkadaş birde yar...
olmazki onlarsız; umutsuz bir ayrılıkta karanlık bir kış’ın baş kahramanı bunlar
şimdi küstüm hayat, ağlıyorum; artık göz yaşlarımda kurudu, susuyorum.

sordu acı siyaha rengimmisin; siyah dedi dengimmisin
ve sustular..