aynı bahçede iki gül ağacı...
biri yaz kış demez açar,
diğeri olsun isterdi
her mevsim bahar.
açmayan hep bakımlıyken,
açan güle el süremezdi kimse;
ziyan olmasın isterdi çiçekleri...

ama o her yıl biraz daha yaşlanır
ve birer birer kururdu dalları.
menekşeler sarmıştı sonunda
açmayan gülün etrafını...
baharda açsa da kaybetmişti
babamın ilgi ve şefkatini.
menekşelerdi artık gözdesi;
çünkü annem en çok
mor menekşeleri severdi.

hiçbir ağaçtan
yaprak düşmesin isterdi babam.
sanırdık bizden çok sever onları,
kıskanırdık ağaçları,
yeni filizlenmiş aşıları...

o ise bizleri okşar gibi
okşarmış fidanları.
sonradan öğrendik ki
her birine verirmiş
bir çocuğunun adını.
en çok da zeytinlerini korur kollardı;
yemek içmek bir tarafa...
tüm ağaçlar içinde zeytini bir başka severmiş,
meğer o dallar babam için barışın simgesiymiş.



06.10.2011 - Hatice Ak