Deliliğin kıyısındayım
bugece.
Denize bir adım…
Acılar çağırıyor
bedenime saklandıkları
yerden…
Bulamıyorum
yerlerini.

Şık bir partide
eğlenen adam olmayı isterdim
ya da
kadınların yüzdüğü
deniz.
Dalgalarımla kucaklardım
onları…

Sokakta postacı görmüyorum artık
ya siz?
Boş posta kutusu misali
kalpleriyle
etrafta dolaşan
insanları gördükçe
acılarım kaşınıyor
tekrar ve tekrar
ama
kanatmak istemiyorum.

Böcekle kafayı bozmuş birini tanırdım eskiden.
Sürekli kaşınır:
“Hey... oradan birşey mi geçti?” diye sorardı.
Birsüre sonra sizde kaşınmaya başlardınız.

Sonsuz düş içinde
beyhude çabadır
günleri saymak.
İnsan
ikibin yıldır kibirle sayıyor
yakıyor
tecavüz ediyor
silahın adını değiştirip
kabul edilir kılarak
öldürüyor…
Ve
daha az olarak
seviyor
bağışlıyor…



Kanım akmıyor bugece
çünkü
başkası kanıyor…
Ağlamıyorum bugece
çünkü
başkası ağlıyor...
Sevişmiyorum bugece
çünkü
başkası sevişiyor...
Sevmiyorum bugece
çünkü
başkası seviyor...
Ölmüyorum bugece
çünkü
birbaşkası ölüyor
yerini kimsenin
bilmediği evinde…

Ve beni sorarsanız
biryanımda yalnızlık
içiyorum sadece
bu gece...