![]() LEYL-İ SEFAİşte şu uzun tren yolculuğunda Güneşi demincek uğurlayıp Akşam’ a “sefa geldin” derken, Akşam, bütün keyfi ve derinliğiyle Gösterisini sürdürüyor. Diyorum ki; “akşam ey! Burada oturmuş sana şiir yazıyorum” Akşam; bitmeyen bir senfoni olduğunu söylüyor…; Ağzı yok ama söylüyor. Gösteriyor. Elleri yok, gözleri yok, bahanesi yok…; ama gösteriyor!; Nasıl gösterdiğine deviniyorum; benim rengim yok! Akşam durmadan kendine bir şeyler katıyor katıyor, katıyor, katıyor………………. Ne tuhaf; sonsuza kadar sürecek Gösterisini seyretmeye insan yetmez. Akşam bir sihir belki, belki değil Ama ağaçlar artık siyah, evler siyah, toprak siyah tren, hayvanlar….. Akşam ey seyir sırtım! Birazdan gökyüzüyle bulutu Bulutla dağı Dağla denizi Denizle toprağı Toprakla kendimi ayrımsayamayacağım …Akşam ey!...kapladın yeryüzü Gökyüzü ve içimizi… bizi alaşağı ettin! sefa getirdin...! Egi Su BaşaR |