‘’Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana’’ der gibiydi şiirin girizgahı.
Birbirine geç kalınmış iki yürek ve iki ürkek hayat var şiirin armonikasında..

Kendisiyle yüzleşmenin nasıl güç olduğunu bir şiir bilir, bir de o…
Herkes yaşamın boşluklarını doldurur yaşanmışlıklarıyla; ama herkes yüzleşmek istemez kendisiyle,
yüzleşemez belki de. Hele ki bu gençliği ise kişinin: vay ki ne vay vay!


Biraz da anlatmaya çalıştığım:

‘’Düşlerimle sınırsız
Diretmişliğimle genç’’ gibi…


Akabinde zuhur eden yorgunluk belirtileri ve korkaklık. Aslında insan korku duyduğu sürece cesur
ve deli-kanlı olabilir. Birçok başarımızı bu korkularımıza borçluyuz öyle ki. Binaenaleyh, korku deyip
başımızdan savmamak gerekir: korkmak korkmak korkmak…


Şimdi son sözü O’ şaire bırakıyorum:



Kimdi kimdi kalan
Giden mi suçludur her zaman?
Ne zaman başlar ayrılıklar
Dostluklar biter ne zaman
Her geçen gün bir parça daha
Aldı götürdü bizden
Aynı kalmıyordu hiçbir şey
Değişiyordu her şey
kendiliğinden
Artık çözülmüştü ellerimiz
Artık bölünmüştü yüreğimiz
Birimiz söylemeliydi bunu
Ötekini incitmeden
Kimdi giden kimdi kalan
Aslında giden değil
Kalandır terk eden
Giden de
bu yüzden gitmiştir zaten


Son söz demiştim; ama bazen, son sözün aslında biraz da önsöz olduğunu anlıyoruz.
Geçen tartılmaz gelecekle,biliyorum. Ve gerçekten, kimin terk ettiğini anlamak güç oluyor bazı durumlar.
Neden giden terk eden olsun ki hep, kalan da terk edebilir.Nasıl ki susarken çok şey anlatıyorsa insan.
Gitmeden,kaldığın yerden de terk edebilirsin bir çok şeyi,birçok kimseyi.

Bu neye benzer biliyor musunuz peki:

yanında ama dokunamıyorsun,dokunuyorsun ama hissedemiyorsun varlığını.


Hülasa:

‘’Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şeyler var!’’