/ Çapraz ateşe tutulmuş diz kıran deli rüzgâr
Savur artık yangın yeri külleri; söndür, alev olmuş bu har…! /


Renklerin cümbüşü seyreylerken mavi atlası
Bir huri doğurur Kafdağı
Minicik etekleri cılız kanatlarına eş
Sıska bir bedene sarılır sarmaşıkların dikeni
Kırkayak oyunu döşenmiş yolun sonu hep belli
Pervane döner kendi başına
Od düşmeyince yanmaz su kaynar aşına

Pastoral dokunuşlara dirhem satarken yaban arısı
Bal teknesi dökülür sarıpapatyanın
Çanak yaprağı küskün bekleyişinde rüzgârın oğlu
Hışmından devrilir ulu çınarın haşin kolları
Dizlerinde ıslanan nehrin sevdası bu
Sam yeli ya da alize vakti
Ilık muson yağmurları misali
Öpünce alnının ortasından
Can bulur makberinde hayat!

Yer mantarı gibi biter anafilâksi yanları yokluğun
İki dirhem-bir çekirdek süslenir hasretiyle zaman
Yer- gök, ya da şu imgesi kırık şu evren
Tütsüler yakar kem gözlere inat
Yüreğinden bir parça koparıp korsan adasından
Üfleme vakti kırmızı yanaklarından aşkın


Islak gözleri daha kurumadan sarı cadının
Gün bulaşığı düşlerde yanar kumsalın kırışık teni
Hangi koyda saklı kaldı ıslık çalan dudakların gizemi
Dölsüz kaldı yine zemheride sürgün veren bulutların
Hadi artık
Este sönsün bu yangın yeri!

//Kimliksiz duygular öbekleşirken gökyüzünde,
Lal olmuş söylemlerde gizli rüzgârın aşkı //

Dipsiz vaha ortasında hasatsız kalan duygular
Kuzey kutbu cengi kurmuş üşümeler
“Midassın kulaklarını” saklayan dehlize mi saklanmalı?
Ya da; patlamış volkana mı çırpmalı kanatları?
Göç mevsimi uçuşan kanaryalar


Değmemişse cana bir habbe vurgun yeli
Gök gürlese, yağmur patlasa ne yazar
Durgun artık anaforunda fırtınaların ederi
Dolaşınca aşk’ın seyr-ü seferi yüreği
Doru taylar gibi şahlan da gel
Ey ulu mavi!

////Toprağın kokusu, yağmura kandığındandır

Baharın ergenliğinde alevlenir yangınlar.

Estikçe.. “sam yeli” hayat toplar elleri...! ///



ÜMMÜ AŞCI…////


NOT…: ( / ) içine alınmış dizeler bana aittir…