Yaşamak; nefes alıp vermek ise sadece
Yaşıyorum öyleyse ben de dilediğimce
Bahar gelir elbette,acaba ilk mi son mu?
Gönlümde ki yeşillik orman mıdır yosun mu?
Tanır beni, ardım sıra koşuşturan korkular,
Alevden bir dağ gibi zihnimde ki tortular.
Susmak tanıdığım yegane eylem bende.
Giden de hayır yoktu,hayır var mı gelende?
Nasıl bir şarkyım ki sözü sen bestesi sen?
Hüzne uçan kuşların hızlısı ahestesi ben
Yanmak nedir bilemem,ben zaten ateşmişim
Gireceğim mezarı ellerimle eşmişim
Kah bir toz bulutunda,kah bir kar tanesinde
Yaşamaktayım şimdi viran aşk hanesinde
Bir hane düşünün ki;pencere yok kapı yok
Herkes kiracı orda hiç kimsede tapu yok
Yıkık dökük her zaman gördüğüm kadarıyla
Sayısız odası var,genişiyle darıyla
Her odada sayısız işkence aletleri
Giren tüm kurbanların lime lime etleri
Kaçış yok kurtuluş yok bu karanlık haneden
Zincirlere vurulmuş burada her bir beden
O hanede tutuklu bedenlerden biriyim
Tek kârım nefes almak ne ölü ne diriyim
Her saniye acıdan balyozlar iner başıma
Her an ayrı bir zulüm şu yaşayan na’aşıma
Bilen herkes şahittir çektiğim ıstıraba
O buzdan döşeklerde hasret kaldım turaba
Kaldığım boş odada yok bir ışıktan eser
Her gün farklı celladın baltasındadır bu ser
O viran aşk hanesinden sana sesleniyorum
Ne olur duy sesimi,her gün tükeniyorum
Sorma bu yangına seni kim itti diye
Yaşadığım bu halim bana senden hediye...

HARUN KALKAN