2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1663
Okunma
İnsanların gölgesinin
hiç bir yanına düşmediği,
boş ve soluksuz bir meydanda
koşuyorum
yorulmak bilmeden.
Özgürlük senfonisi yükselirken
heykellerden sabaha,
kızıl bir fahişenin bacak arasında
söndürülmüş aşklarla
insanın insana,
insanın hayvana,
insanın doğaya
yaptığından utanmış
haykıran aryalarla gökyüzüne
koşuyorum...