solan bir günün ardından
kayıp umutlara ağır ağır çöken bir hüzün akşamında
katledilen canlarla
katledildim ben





işte cesedim orta yerde
arta kalan sessizliğinde
suskun ve yorgun ruhlarla sarmaş dolaş ağlarken gece
ne yıldızlar
ne ay ışığı gerekmez artık bu karanlığa





dağınık hayatlara her yürekten saplanmış bin hançer
ve bitmeyen isyan çığlıklarıyla
ruhumda dinmez bir yara kanar durur
hayalleri sızılarında gizlenmiş
sızladıkça bir daha vurur
daha da derinlere





ne kan kaldı akacak kuruyan damarlarda
ne de tende can
kaç kez ölebilir ki insan ?





her parçam bir yerde
cesedim ben bile değil ki
zaten yavrularımla öldüm ben
sevdiğim yüreklerde
binlerce ölüyüm işte bu yalan şehirde
selası akşamdan verilmiş
gecesinde alel acele defnedilmiş





haydi istanbul sen gülümse yine de
yalancı kahkahalarınla çınlasın alem
ruhların laneti üstünde
bulut bulut yağmur yağmur
sen de görüyorsun
sana da kalmayacak biliyorsun bu alem





bu sesler
bu gülüşler
bu yalan düşler




ah istanbul …
yalnızca acırım sana ...






Mert YİĞİTCAN
03 temmuz 2011
küçüksu / beykoz / istanbul