Merhaba,sayfanızı ilk kez ziyaret ettim...Şiirinizin acıtan...şaşırtan...saran....iten...ve fakat mutlu eden tadını paylaşmaktan mutlu oldum...Sevgi ne kadar yoğun yaşanırsa,inadına hüznün dozu artar...Ve ayrılıklar sevdayı deli dolu biler...Her keresinde defteri silmeye uzanan el, hüzünlü dizeler döken şiirlerle teselli bulur...Sensizlikler kaçış mıdır?...Bazen "evet"... lakin bu kaçışlar bir labirent gibi hep aynı yere getirir yüreğimizi...Ve orada akşamlar hiç batmaz...Çünki sevgi mantık tanımaz...Duygular zihnimize boyun eğmezler...O yüzden kalbimizin gittiği yere sürükleniriz adeta...

bu vakitten sonra
sana gelmek niyedir ki kadın ?

dönmeyeceğim senden vazgeçmelerden !
tıpkı söz verdiğim gibi;
unutuldu bende ki o zavallı adın…



Ahh...vazgeçmeler çare olsa...Unuttuğumuzu söylemek, unutmamanın kanıtı değil mi?...Ne var ki...pederşahi duygularımız bizi aşka rest çekmeye mecbur eder...Oysa sevgide gurur olmaz...Mecburluk da...Sevgi koşulsuz...beklentisiz ve sınırsız olmalıdır...Bu, her yüreğin kırmızı çizgileridir...Mecbur olmadığın kadar seveceksin...Özgür olduğun kadar bağlanacaksın...

Şiirinizi paylaşmaktan mutlu oldum...Sevgi,yaşananların ve hissedilenlerin satırlara yansımasıdır...Yaşamak kadar duyumsamak da önemli...Yoksa hissedilenleri anlayamazdık...Şiir ufkumuza güzel pencereler açan şiirin kalemini tebrik ederim...Entellektüel.

Entellektüel tarafından 6/17/2011 5:31:34 PM zamanında düzenlenmiştir.