10
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
1604
Okunma
Ayak sesinin,
Yaşam gücümü bastırmasının
Nedeni aktı gözlerimden
Ütüsüz çarşaflara.
Sen;
Çoğul kişilikli yalnızlığına sarılıp uyurken,
Ben,
Kimsesizliğin sahte cesaretini
Soyunup üzerimden,
Gizliyordum dolaplara...
Yokluğunu gece bir şırınga ile
Çekmişti damarına
Ve ben sensizliği öğretiyordum
Yastığıma, yorganıma hala...
İçtiğim kahvenin kokusu küstü keyfime önce,
Güneş söktü salıncağını odalarımdan
Sigaralarım içti gözlerimde ki nemi
Kokun bir alay taburu edasıyla
Geçti sokaklarımdan...
Filmin devamı gelecek zannederken
Ekranda beliriveren
‘Son’ yazısı gibi ömrüm...
Bilmem daha kaçıncı mumun dileğini
Sana adar?
Ah be değerlim;
Gitmelerin,
Kalmalarımı acıtacak kadar !
Dip not : Bilmezsin ki, her arsız gidiş aklını yitiriştir ...
Elif SEZGİN