Ummanın sonsuz sevgilisi, yüreklerin gül kokulu Nebisi
Hasretinden kurumuş gözlerimin bebeği
Aşkına aşinalık bile titretir yüreğimi,
Irak bırakma sensiz biçare ümmetini!

Hayali bile diriltiyor gönlümü!
Nasıl bir müjdeydi dünyaya gelişi,
Zikir ediyor uzuvlarım, Salat ediyor duyan yüreği,
Kim bilir nasıldı, doğduğun vaktin nasıldı selameti?

Gün nasıl aydınlatmıştı geceyi
Gölgeler nasıl kaybolmuştu aydınlığında
Misk amber, gül kokusu nasılda kokmuştur fizanda!
Nefes dönmez fezada!

Ey en sevilen! Yaradan’ın en sevgilisi,
Yüreğim, ıssız karanlık, suskunluğa düşer bazen,
Senin için yaratılmış dünyanın, kalan ümmetinin!
Sensizliğin ırağında kaybolduğu an BENİ BIRAKMA!

Senin hasretin, sevgin bitmez tufan!
Sensizliğin ardında unutmuş uzak kalmış beni vuran!
Ey kimsesizlerin kimsesi, hasretin işte beni dağlayan!
Bir garibim ardından yüreği çırpınan!

Duyduğumu düşlüyorum, kilometre öteden yüreğinin zikri nasıldı duyulan!
Cennet kokulu nefesin nasıldı? Koklasam da ciğerimi dağlasam!
Bastığın yerler nasıl gül kokardı?
Sensizliğin yok ki kelamı, yetmiyor kalemden akan anlamı!

Bu geceyi sevgiler günü diyorlar,
Bulunmuyor ki Yaratılan da senden başka kıymetle seven!
Tüm sevdiklerin muhabbete, sana seni bekleyen,
Kutlu olsun Sevgililerin sevgi deryasında, en sevgilinin sevgi gecesi

FİLİZ KOCABIYIK
14/02/2011