Türkmen beyim, yürek yakan selâmın,
Dağ yücesi kanat açsın, kuş olsun...
Bilge deyiş, demir pençe kelâmın,
Bilek çatak, güreş tutak, hış olsun;
Hele gel de bağır basak, hoş olsun…


Nice civan uşak oldu, sündüzde;
Nice gezgin yolun şaştı, gündüzde.
Gökçe beyim, kara kırda ön düzde,
Süzme yoğurt, döğme pilav tad olsun;
Gel de bunlu, soframızda şâd olsun!..


Ak pınarlar hasret oldu, bulanık;
Delik çarık, ayaklarda dolanık.
Şahbaz beyim, yer buluta ulanık,
Gel divânın, gök desenden çul olsun;
Gam kasâvet, çay deminde pul olsun...


Kopuzlarım, Korkut’ta gürz vuruşu,
Peş dolusu, muska hakkı kuruşu.
Beyce beyim, deli bir kurt duruşu,
Bas geceye, düğün dernek tan olsun;
Ardın sıra bıraktığın şân olsun...


Ayrık tuttu, burçak yoldu, pazımız
Zülfün telde, maral boğdu nazımız.
Âman beyim, ne yamandır yazımız,
Hele bir gel, fasıl olsun, dem olsun;
Muhabbetin, yaramıza em olsun...


Al yelede, esrik yiğit nâralı;
Omuz tutan, ak şahanlar yaralı.
Türkmen beyim, bu ne tâlih karalı,
Aş dağlardan, piştiğimiz tav olsun;
Haset gönül, kem ağızlar av olsun…


Yay kirişsiz, oksuz kaldı sadaklar;
Kan hakkına doyamadı, adaklar.
Yalım beyim, seni ağlar dudaklar,
Gel de dire, vuslatımız sur olsun;
Gölgelere, zûl hüznümüz nûr olsun...


Aygır, boğa, manda döşlü bendini,
Şahbazlarım yıktı, kendi kendini…
Uluğ beyim, nedir söyle fendini,
Maya tutsun, ak sütümüz pek olsun;
Heybetimiz şol acunda tek olsun...


Yedi iklim, törem, harsım, cihânım;
Başı gökte, yazıt dilli nihânım.
Koçak beyim, öz dilimden sühanım,
Gönüllerden gönüllere laf olsun;
Gel dirilsin, muştu vâkte saf olsun.


Türkmen beyim, gün ışığın saçınca,
Kös tokmağın, saz mızrabın açınca,
Hele bir de akıl baştan kaçınca,
Kaytan buram, Kurtbala’da bağ olsun;
Zürriyetim, erim kızım sağ olsun!..


3 Haziran 2005 - Tarsus
Hakan İlhan Kurt