Kağıt, kalem ve yağmur değilmiş sonu anlatmaya yeten.
Koparıp bedeninin bir parçasını, koymadan karşına;
kaç son defa sonlar yazılırmış.
Karşımdasın şimdi kan revan içinde...
Kesip atmasaydım yavaş yavaş ölecektim seninle.
Ama ben herşeye rağmen ’eksik’ de olsa yaşamak istiyorum.
Dualarımın başına ’hayatıma alacağım’ insanı koymak istiyorum.
Ne de güzel söylemişsin.
bu yüzden senden duanı çalıyorum!
Bakma öyle kendime güvensiz durduğuma..
Yeryüzünde kaç insan var ki zaten bütün olarak ölmeyi becerebilen...
Adı neymiş duygularımın?
Aşk mıymış, değil miymiş..
Niye bunu arıyorum ki yıllardır?
Boşa kaybedilmiş yıllara yenilerinin eklenmemesini diliyorum.
"Ama SILA büyümüyor" ...
Büyümesin varsın biz büyüdük de ne oldu sanki..
Kızımız Allah’ın sevgili kuluymuş ...
Bugün daha mutluyum sanki.
Belki narkozun etkisiyledir;
O geçince ağrım olur biraz.. Biliyorum.
Ama ne çıkar..
Hangisi daha çok acı veriyor.
Sonunda geçecek..
Önce biraz afallıycam tabi..
E yıllardır seninle bütünleşen bir parçan yok,eksiksin...
Ama sonra bütün parçalarım beni teselli için ’o’nun boşluğunu dolduracaklar biliyorum.
Tüm dileğim dokusu dokuma uyan bir organ nakli
Hadi git artık başımdan ’Seni Seviyorum!...