İçim dışım gibi cilalı
İçimin dışıma dönük tarafı
Gözümün özüme yakın tarafı
Kamçılar her nefeste
Aynalara kazınmış adını…

Yağmur kokusuna
Bütün kapılarım aralı
Ecelli cehrelerin şakağı gibi
Beyazladı kapı kolları

Gıcırtılar gıcırtılar
Götürür beni ölüm korkusuna

Acımasızlığa yenik düşlerim
Çirkefliği yaşatırken göğsümde

Ense kökümde esrarlı bir insan eli
Ömrümün yıkılan tepeleriyle oynaşır

Uçucu bir duygu gibi hafifim
Gizi çözülmemiş bir aşk tablosu gibi
Anlamsızım…
Çöküntüye uğradı hayal köşküm
Şimdi yarım kalmış kanayan bir şiirim…


Sararmış takvimin efsunu
Zamanın çatlak su tesrisine sızar
Ah gözlerim perdesiz gözlerim
Geleceği geçmişin
Tozlu aynalarında parçalar…

Yalnızlığın ufkunda kök salıp
Sonsuzluğa yelken açmışken
Yine dipsiz kuyular çalar büyümü
Fısıltılı ıslaklığım alıp götürür
Yılların sırtımı kemiren yükünü

Çırılçıplak duygular ele verir kendini
Tutuşturur aşktan soyunmuş bir bedeni
İçimin dışıma dönük tarafında
Uzağı gören uzun bir ayna
Aynanın bana dönük tarafında
Unutulmuş bir yüz..

Çırılçıplak aşkı giyen bir görgüsüz…
Nemi oldu şimdi…
İçim dışım gibi şaşkın…


OĞUZHAN SOYLU 22/04/2011