5
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
1439
Okunma
sen ki kızamık çiçeğinden
kopardığım tek nabza kan,
sürgünden penceresine dönen
perde seslerim benim
gökyüzüne çizdiğin resimler
bir trenin niçin bir kentin
ortasından geçtiğine benzeyince,
kaçıp saklanırdım çocukluğumdan.
diyelim ki
büyüsüne kapılıp ilk bulutun,
yağmur içeceksin dudaklarından
belki biraz yakamoz
ellerim dolu izlerinle
susturmayınca duyuşlarını,
rüzgârı rezildir yalnızlığın.
Devin Karaca
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz