Kurudu akmıyor diye
Kırk yıl su veren çeşmenin
Bozmayacaksın yalağını


Bir yıl meyve vermedi diye
Kırk yıl meyve vermiş ağacın
Kesmeyeceksin dallarını


Bir kızgınlık anlık bir öfke diye
Ömür boyu sürebilecek dostluğun
Koparmayacaksın bağlarını


Hesabında olmadan günü kurtarmak
Yüreğinin acılarına rağmen
Kırmayacaksın cam gibi sevdiklerini


Belki en çok kırıldığında anlayabilirsin kırılanı
Onarmak isteyenler tamir edebilir mi ?
Sormayacaksın boşuna kimselere ustasını


Sevgi bir yürek eylemi ise o halde
Özrü kabahatinden büyük olmayacak
Sığınmayacaksın hiçbir bahaneye


Kırk yıl su akıtmıştı çeşme yalağı
Ağaç en tatlı meyvelerini sunmuştu bir zaman
Unutmayacaksın içtiğin suyun tadını


Toprak kadar sabırlı olacaksın örselensen de
Kıymet-i harbiyesi olacak ahde vefanın
Kızmayacaksın kendine sevdiklerine


Bileceksin cam yapışmaz güneş ıslanmaz
Her halükârda insanları hep seveceksin
“ Yakmayacaksın bir pire için koca yorganı”