“Mutsuz evli âdem muhabbetleri – 1”

Meyhanelerin birinde


Şerefine ulan, şerefsiz seni…

Len bana bak, eğer bu dünyada
Sen istemeden veren bir hatunun varsa
Sen, harbi çok şanslı bir itsin, kıymet bil…

Kadınlarda laf mı biter? İstemesinler,
Bin bahaneleri dünden hazırdır.

Ağzı kokar, söyleyemezsin
Ama o söyler, bağıra çağıra söyler
Israr etsen sabaha kadar küser.
Ertesi günde bakmaz yüzüne.
Ne kahvaltı koyar önüne
Ne taze bir yemek akşama
Asar suratını, sanırsın ki
Anasını öldürdün…

Evde huzur olmadı mı
Duramazsın bi dakika
Kaç nere istersen
Peşinden gelir
Mutsuzluk.

Bi şarkıcı hatun vardı, taze dul,
Kafadar biri. O dediydi bir gece, takılıyoruz
Memlekette aile geçimsizliğinin baş sebebi
“ Karıların kocalarına vermemesi ” diye
Şaşırdım ilk duyunca, haklıymış ama.

Gerçi kendisi neden boşanmış
Ne ben sordum, ne o söyledi
Muamma vesselam kadınlar
Anlamak nafile çaba.

Tam işlerin tıkırına girer
Başlar laga lugaya,
Niye geç geliyorsun?
Bizi ihmâl ediyorsun!
Sen bizi sevmiyorsun…

Gün geçer, devran döner
Bozulur işlerin, ilk lafı o sokar yine
“Zaten ne zaman bir şey becerdin ki,
Belliydi bu işinin de böyle olacağı.”
Nasıl sıkılır canın, nasıl döner nevrin
Şeytan der sık gırtlağını, çocuklar.
Onlara acırsın, sabredersin,
Kaçar gibi, çıkarsın evden…

Bir malzeme daha verdin eline işte
Yeni bir koz. Kullanır, hiç düşünmez.

Komşulara, akrabalara rezil eder seni
Ne yapar eder haklı çıkar, marifetidir
Sonra görürsün, keyifle kurulur köşesine
Kahvesini yudumlar umarsız, gamsız.
Zafer kazanmış komutan gibi, akılsız.

Ondan sonra akıl verir birde
Yeni yuva kuracak olan kızlara
Duyar şaşarsın, hep ezber, beylik laflar
“Koca evin direğidir, reisidir. Sabır şart…”
Güler misin? Ağlar mısın? Na’parsın?

Bilader, evde huzurun var mı? Senden kralı yok.

Sen git istersen. Ben takılırım biraz daha.
Yatsınlar hele, öyle kalkarım…


İstanbul