Hep aynı hikaye
uzayıp durur
geçmişten geleceğe
ve
rahat bırakmaz
yaşanmaya aç hayatları
boktan bir şeye yenilen
ruhunla,
zamanı geldiğinde o refah hayatı
düşleyen de sen oluverirsin.
Ancak her varsıl hayal kadardır ömrü,
kendini kandırmışlığın dik alasıdır.
Yarın yine gözünü açtığına lanet etmiş olanların
şansıdır
ilk seferde başarman gerektiğine inanan tipler gibi
senide yok edecek birileri vardır mutlaka
zaten bilirim
ve bir şey olduğuna inanan insanların
birşey olmadığını ayrımsamak da içten gelmez
sayfanın sonuna doğru sürekli saçmalamak istersinde
seni senden çıkaracak olan heyecan
eriyiverir.
Okuyanlar uçmuşsun der, ama sen yazana bak
her zaman kendine bak
ama aynan lunaparktakiler gibiyse
şanslısın demektir
ve doğru göstermeyen ayna
bozuk diye nitelendirilip
çirkinliğini saklaman için bir olanak sağlar sana.
Geride kalmış gerçekler başkaları tarafından hikayelendirildiklerinde
başlar hayatın sancı veren yüzü.
Sararmış bir çiçek gibi renk değiştirir
iklimlerinde bunalmış ruhlar
kurtarıcısıdır tek kalmışlığın.
Yazmak zorunda olduğunu bilmeden
hem de şöyle böyle bir gerçek olarak kabul görür.
en basiti şudur
yada budur demek istemiyorum aslında
ama gerçek sadece
kendini gösterdiği şekliyle
açıklanmaya çalışıldığı zaman
ona olan inanç da ölüyor
her zaman,
bir gün bırakıp gitmek zorunda olduğumuz
şeyler olacaktır
ve şayet kaçınılmaza doğru yürüyorsak
hiç bir zaman aldırmamak isterim.
Değeri anlaşılan sadece bir şey vardır,
yolun sonuna gelindiğinde,
oda tüketilmiş olmanın verdiği pişmanlıkla
gençliğin önemli olduğudur.
İçine dalmak istediğiniz işlerin
yakınına uğramak da başka bir şeydir zaten
ve eğer bu bir saldırı niteliği taşırsa
ondan da geçilir gibi bir sancılanma beklerim elbet.
Şimdi benim söylemek istediğim şeyleri
alıntılarsanız şayet şuna varacaksınız ki
geçmiş ve geleceğimizi
hiçbir şey ilgilendirmeyecek olsada
sen veya ben bunu bileceğiz.
Neyse şiiri
birkaç sanatsal sözle kapayalım
resmini öptüğüm
dudaklarımda bir işkence dolanır
fotoğraflarında saklanır adi yüzün.