:) çok güzeldi ...

ÇELMECİLER ....BİR ÖMÜR BOYU...
SEVGİ SELAM İLE...
AŞK DAİM OLSUN...

elmeci kesti yine önümü�

Desem de,

Üstüne iki çimcik yemeden

Üstelik ağlamadan dalamadım uykuma

Neydi zorun çocukluğumla

ne kadar hisli bir şiirdi.
mazinin şiirle buluştuğu nezih bir çalışma.
tebrikler sayın şair.

çocukluğa dönüş
acı anılarda
sağlıcakla kalın

Maziye dair hoş bir gezinti oldu.Teşekkürler.

Küçükken benim yerime erkek kardeşime bisiklet alınmıştı. E, erkek çocuk:) Canı istediğinde verirdi bana, binerdim:)
Sonra annem ben lisedeyken 2 tane -sanırım 8 vites- bisiklet almıştı hem kardeşime hem bana ama kendi de faydalanmıştı.
Canım annem o zaman öğrenişti bisiklete binmeyi hatta düşeceği zaman daha taksitlerini ödediği bisiklete bir şey olmasın diye düşer düşmez bisikleti üste alıyordu:))

keyifli ve çok güzel bir şiirdi. Nereden nerelere götürdü.

Tebrikler

Geçmişten bir anıdan gelen öykü gibiydi.
Şiir olarak yorumlayamam ama zevkle okudum.
Selamlar

çok güzel anlamlı ve hüzünlü sitem dolu yazıları yazan kalemi kularım elinizr saglık mükemmel

Neydi zorun çocukluğumla

Mavi bisikletimde miydi gözün

Fırfır dönen rüzgar gülüm

Göze mi getirdi yoksa dizlerimi

Göster deyince annem işte orda dedim

Pencereden…

Göremedi ya seni

Sıra sıra sürmeli demir çelmeni

Çelmeci seni…

Ne zamandır biliyorum artık ismini

Cinsini, cibilliyetini ve yerini,

Mazgalgillerden çelmeci seni…



............

Kökünü kemiren hüzünlü düşünüşlerimizin polenleri savrulurken havada, tepemizdeki buluşma bulutları sınırsız yalnızlığımızın dualarıyla nemlenir ve yüreğimizin şafaklarına vuran güneş er geç bizi hüzzam uykularımızdan uyandırır. Işıltılara muhtaç utkularımızın satır aralarına tedirgin sarılışlarımızın mutluluk yaşları damlar. Karışırız az sonra krizlerle yağmalanan bir hayatın tam ortasına, yaşam sağanaklarının öylesine aktığı saçaklara gizlenir, ellerimizden kayıp giden sevgi tabutunu hırsla deşilmiş topraklara bir çırpıda ve gözlerimizdeki yaşlar kurumadan gömeriz.
Kutladım...

Bisikletlerden nefret ederim. Nedeni var mı bilmiyorum. Yürüttüğüm en yakın ihtimal, erkek kardeşimin başka çocukların bisikletlerine mahzun gözlerle bakması sanırım. O yüzden düşenlere de pek acımadım doğrusu. Ee, onca bisikletsiz çocuğun ahı bir yerlerden çıkacak değil mi?

Sabah sabah çok şeye yorduğum şirin ve yüz güldüren bir şiirdi. Daha çok şiir okumalıyım diye de düşündüm.

Kutluyorum. Sevgiler ve saygılarla beraber.

benim hiç bisikletim olmadı.
ama korsan binişlerim çok olmuştu. :))
benim telden yaptığım bir kamyonum vardı.
direksiyonundan tekerlerine kadar teldendi.
hatırlamaya çalışıyorum, telden başka bir şeyi var mıydı diye...
yok.
tamamı ince ve kalın tellerdendi.
ama güzeldi.
yüreğinize sağlık sevgili "asran". bize neler hatırlattınız. :))

yas 11 yer almanya stuttgart.
durakta otobus bekliyorum.kaldirima sifir duruyorum.
yanimdan 13,14 yaslarinda bisikletli bir cocuk gecerken bana bir osmanli tokati atti ki felegimi sasirdim:)
arkasindan bagiramadim bile.


cok sevimli geldi siiriniz
bana yedigim tokati hatirlatti nedense:))


sevgiler



Feyza Can tarafından 2/15/2011 12:31:47 AM zamanında düzenlenmiştir.

:)

Küçükken bisikletimin tekerinin bu mangallara girip ağzımın burnumun kanadığını söylemicem elbette. O zamanlar anneme dediğim gibi anne kocaman kocaman adamlar beni dövdüüü

:)