geçen ukdemden bahsederken mavi mutluluklar içinde

yolculuk yapacağımı düşündüğüm mutluluk denizi gözlerinin

pırıl pırıl göğüne kızıl bulutların alev yağmurlarını bıraktım...

denizinin bağrına düşen her yıldırım;

mutluluklarının üstüne yürüyen bir kırım,

kasırgılarımın ağzından çıkan her şarkım;

senin’çin ani ve habersiz gelen bir yıkım oldu..

karanlıklara boğduğum gözbebeklerin,

büyüyen ve herşeyi içine çeken bir girdap olup bakışlarını tuttu

gözlerindeki mutluluk denizini evire çevire ve döne döne yuttu

belki bunlara sebep olan beni kıskaçlarına alan o günkü sukuttu

ama kafam buğulu diye yangın dolu hırçın yüreğim nasıl unuttu

ukdemle ve ukdeme bağlı bu elemle ne kadar harap olacağını..

artık kalbim göhüs kafeslerimde çırpınan bir kuştur

susma susuşun bir yıkımdır söyle ve vicdanımı sustur

suçlusu ben miyim şimdi, gözlerindeki kızıl ırmakların?

kayıp uzaklara mı gidiyor eskisi gibi yine mutlulukların?

aklından ve yüreğinin altından geçenleri biliyorum

eğer öylese senden sonsuza kadar özür diliyorum