eskiden;
şiir yazardı, hanımeli kokardı elleri
saçlarından bahar damlardı
güneş kadar sıcaktı sözleri



şimdi;
gözleri acılıydı, hüzün yağıyordu kirpiğinden
hikayesi acıklıydı, örselenmişti, siyahtı düşleri
azalıyordu hep, en çok çoğalırken



anlatacakları vardı, anlayamadıkları kadar
yakından geliyordu ses, uzağa giderken
dargındı, vurgun yemişti, başı dönüyordu



yaşadı herkes kadar, şimdi gitmeliydi
hiç kimseydi, herkes kadar, biraz şaşkındı
kendisiydi en çok, biraz başkalaşan
ebruli yarınlara uzak yaşayan



söyleyemedikleri vardı, diline pişmanlığı bulaşan
konuştukları vardı, yafta gibi omzuna yapışan
sevmekten geliyordu, hayli yorgundu



kaldırama(z)dı daha fazla ilgiyi, o bu değildi!
yürüdü yola, yol vedası gibi eğretiydi
kederli değildi, sustu/rdu/ğundan beri harfleri



son kez baktı ardına, varmaya hevesli değildi
gideceği yere gitmeyecekti, kalmaya yeltenmediği gibi



aklını durdurdu bir an
şimdi hatırlıyordu

işte sayıklıyordu;


’duvardaki kan’



dedi

irkildi!



gitmeliydi...!



gitmeli !








fulya/0cak2011






*şiirin ismi için eski bir trt dizisinden esinlenilmiştir