Sâkilerin elinden boşalırken bâdeler
Bülbülün sancısıyla ıslanıyor dideler

Fasl-ı bahar bitmişti eserken poyrazlarım
Meclisin ortasında çınlıyor avazlarım

İnliyor sûzinaklar, inliyor bayatiler
Mâzilerim yok oldu, ağlıyordu âtiler

Sefânın hevenkleri tutuşmuyor bu gece
Yüreğime katranlar yağıyor ince ince

Sükûtun devri bitti, şimdi çığlık devri var
Yağıyor kâkülüme, durmuyordu beyaz kar

Dalgalarım durmuyor, benden alır intikam
Hüzünlerim durmadan rakseder makam makam

Hicranı döküyor rast, isyan tutuyor uşşak
Dildarlar sersem olmuş, titriyor dudak dudak

Karanlıklar saçıyor zamanın dehlizleri
Hisleri öldürüyor gönlümün filizleri

Yaralar kabuk yapmaz, sancılar deşiliyor
Solan meclislerimde kasvetler eşiliyor

Nihavent tesellisiz, hicazlar ağıt yakar
Kor sultan-ı yegâhım durmadan cânı yıkar

Kanunun tellerinde çoğalıyordu diken
Canlarımın bağrında açmıyordu fesleğen

Yangınlarım toy tutup, otağ kurdu bu gece
Bütün gazeller yandı, söndü eldeki hece

Nedim’imin kabrinde kor lâleler karardı
Hazanın öfkesiyle yapraklarım sarardı

Ocak rüzgârlarına endişeler toplandı
İçin için ağlayan menekşeler toplandı

Bir yudum teselliyi çok görmüştü hancılar
Ey zamanım söyle sen, ne gün diner bu acılar

Kemanların yayına, mahur hep yaş mı döksün
Buselik yoldan çıkıp, kalbe zakkum mu eksin

Nedir bu çöküş üstad, neden Hafızlar susar
Neden benim canlarım, kabrine zehir kusar

Ruhumda açmaz lâle, biçare kaldı gönül
Ufuklar ötesine gitti sümbülüm ve gül

İstanbul’um yanıyor, ona bakamaz oldum
Tepeler zehir saçar, onu yıkamaz oldum

Mucizeler tüttürmez, zordaydı nişaburek
Sakarya’m kan sızdırır, yanıyor Kısakürek

Önümdeki kaldırım, siyahlara boyandı
Kulaklarım nur değil, eyvahları duyandı

Durmadan katranlarla ıslanmıştı hep gece
Dinmemişti ruhumda çoğaltılan bilmece

Asrımın ağlarında şimdi kor cirit atar
Delik deşik gönlüme alevlerini katar

Ah, kışın uykusundan bir uyansa Tanpınar
Kalpte hazan bitecek, ulaşacak nur bahar

Ama heyhat ki heyhat, hazanlarım bitmiyor
Solan bahçelerimde bülbüllerim ötmüyor

Canlarım oyalanır yalan maceralarla
Huzurları öldürür çoğalan karalarla

Ey üstadım Fuzuli teselliler ver bana
Sen benim hekimimsin, şifaları ser cana

Yine eskisi gibi maksat kuşlarım ötsün
Yüreğimde dolaşan yangın muamma bitsin

İşleyin beni artık, ey gönül sarraflarım
Her an sevdayla dolsun, şiirdeki saflarım

Pervâne’nin bağrına döşeyin elmasları
Kırın artık şevklerle ruhumdaki yasları