Merhaba
uzaklardaki sevdiğiim,
umarım şimdi ve bütün zamanlarda
iyi durumdasındır;
iyi ve mutlu olmayı
becerebilmeni diliyorum,
biliyorsun
bundan daha fazlasını yapabilmeyi
beceremiyorum.

Şimdi yoksun,
daha öncede yoktun
daha sonrada olmayaçaksın,
ama neyazıkki
gerçek birtek sen oldun;
senden başka olamları
ve senden başka yaşananları
hep sana uyarlamaya çalışıyorum.

Yüreğimde kan kalmadı desem,
bunun anlamını
tam olarak bende bilemiyorum,
ama
sürekli yüreğimin sızlamasından,
içimin daralmasından
durup dururken
nefesimin kesilmesinden
usanmaktan,
yorulmaktan
ve heryerde seni aramaktan
devamlı yüreğimde birşeyler eksildiğini
hissettiğimden o acıyı duymam.

Seni tanımamayı isterdim,
şimdi diyeçeksinki,
başka biri olurdu
yerimi başka biri alırdı,
bunları başka biri için hissederdi.

Eee!
Neden olmuyo?
Neden başka biri,
bunca yıldır yerini almıyo?
Neden birine dokunsam
birini öpsem,
yüzüne baksam,
hep sedni düşünüyorum,
seni arıyorum
ve seni bulmaya çalışıyorum.

Kim senin kadar
bana uyabilirki,
kim senin gibi
her düşündüğümü,
her baktığımı,
her dokunduğumu
anlayabilirki;
kim
iki kelime konuşmakla,
yüreğime dermam
acılarıma merhem olabilirki;
kim senin gibi
bütün hayallerimi,
umutlarımı
ve yaşama sevimcimi
bir avuc yüreğinin içerisinde
yıllarca hapsetmeyi becerebilirki,
kim?
yokki;
hayatda senden başka
yüreğime bir sevgili yokki.

İşde böyle sevdiğm
hep acılar içerisindeyim;
senin yokluğuna alışmak
seni bırakıp
kendime başka bir dünya kurmak
mümkün ama
yüreğim senin;
bütün bu kalabalığın
bu insanların içerisinde
yaşadığım
ve huzur bulduğum
birtek senin hayalin.

MAYIS 2007 KARKIN
Nihat BAĞCI