Güzel bir Urfa hikayesini. Urfa’nın özgün sembolleriyle bezemiş. Urfa’nın Harran’ın Peygamberler şehri olması, anılması hasebiyle, şiirine mistik bir hava katmış. Belki Hz Yusuf’un atıldığı kuyuda ve Urfa’nın O mistik adı Edessa’ da bir iki dizede işlenebilirdi.

Ateşin pek çok anlamda kullanıldığını görüyoruz. İbrahim’i yakan ateş de aşk.İbrahim’i yandıranda aşk. Anlatımı oldukça güçlü. Okura ateşini, duygusunu geçirmiş bir çalışma. Özenle kurgulanmış.bunu da kendi içinde başarmış,

Aşk/ateş/kırımız üçlemesi… İnsanı kamil olma, kemale ermeyi simgeliyor. Şiirin içinde Urfa’ya has bakır işçiliği tadında işlenmiş.

Bilgelik, coşku, hayranlık, taşkınlık ve” ikinci hal’in” tüm ifadelerini içinde barındıran aşk.
“ Harran’da yediğim künefe! Buradaki dizede künefe şiirin mistik duygusunu azaltıyor. Ulviyetini zedelemiş. Nesnel bir anlatım katıyor, dünyeviyet… Yerine Harran’ın başka bir özelliği, mesela tarihte ilk üniversite olduğu gibi, talip terbiye, tasavvuf beşiği oluşu vurgulanabilirdi.

Tabiatın insana nasıl bir etki kattığını Urfa’ya bakarak görebilirsiniz. Ve bu tabiatın sanata nasıl etki ettiğini ve bu etkiyle de “ille de aşk” demekten vazgeçmediğine tanık olursunuz.. Aşk ve şiirin buluşması. İtidalle için için yanmanın…

Emeğine sağlık, yeni kelimelerde bulunmak dileğiyle