Bir dünya bekliyorsunuz,
Size uyarlansın her şey.
Sokaklar oluk oluk,
Miskinlik aksın.
Çöller yeşile boyansın.
Teninizden sevdanın kokusu hiç eksik olmasın.
Uzaklar yakını görünce,
Şehvete gelsin.
Zorluk hiç olmasın.
Start çizgisinde bekleyen,
Başarılar hemen yanı başımızda,
Ben geldim diyerek,
Kulağımızda hoş bir seda bıraksın.
Biz toprağı hep yaralayalım,
Delik deşik edelim,
O hiç altımızdan kaymasın.
Hep şehrin gölgesinde yaşayalım,
Rüzgar, soğuk bizi hiç yakalayamasın.
Çocukluk denen şen şakrak çingene,
Yerini hiç bırakmasın yaşlılık denen,
Acize.
Yüreğimizdeki umut denen pencere,
Hep kapalı levhasını göstersin kedere.
Zaman dediğimiz ilaç,
Hiç bitmesin.
Ya da kullanmadığımız zaman,
Hiç eskimesin.
Nasıl olurdu bunca güzel şey bir arada olsa,
Nasıl da güvenmiştik değil mi?
Dünyaya.
Ama bu söyleneler nafile,
Sadece birer rüya olarak kalacak,
İnsan dediğimiz bu bedende.
Mahkûmuz bir gün bu dünyada,
Her an sobelenmeye…

12.12.2010
ORHAN OYANIK
ÇAN