​Dünyanın temelidir, o şefkatli elleri,
Gönül bağının gülü, yücedir emelleri.
Yuvanın ışığıdır, bal damlayan dilleri,
Kadın; Hakk’ın kuluna, en büyük emaneti.

​Anadır sinesinde merhametle çağlayan,
Yavrusu için yanıp, yüreğini dağlayan.
Cennetin müjdesiyle, hayata bel bağlayan,
İnsanı insan eden, o kutsal metaneti.

​Sevdiğinin yanında sadakatle yol tutan,
Gönlü yorgun olsa da, her acıyı unutan.
Bu hayatın yükünü omuzunda uyutan,
Eritir varlığıyla, her türlü hıyaneti.

​Tarlada alın teri, fabrikada emektir,
Yarınlara kurulan, en mukaddes dilektir.
Sarsılmaz bir kale ve bükülmez bir bilektir,
Ondadır asilliğin, en yüce kerameti.

​Varlığıyla can verir, yokluğu koca hüzün,
Gülüşünde bahar var, neşesidir gündüzün.
Zarif bir çiçek gibi, nuru parlar her yüzün,
Işıtır her köşeyi, dağıtır kasaveti.

​Gönüllerin vatanı, en mübarek yöredir,
Onun her bir bakışı, sanki kutsal sûredir.
Gelecek nesillere, o sönmeyen töredir,
Kadın demek; huzurun, şerefin alameti.

​İlimdar der; incitme, incinir arşın katı,
Kadınla mana bulur, ömrün her saltanatı.
Ondadır güzelliğin, en mukaddes hayatı,
Ona olan borçla biz, buluruz selameti.

Orhan Oyanık (İlimdar)