İlkyaz ortalarından süzülen
Ten sıcağı günlerden birindeydiler
Dallarını sırma sırma donatan çiçektiler
Sevecendiler

Alınlarında ışıkları sevinin
Çağlayanlardan dökülen berak köpükler gibiydi.
Sonsuzluğa uzanan
Ne çok sevgiydiler
Başı göklerde nisandılar
Şendiler

Çıkıp geldiler geçmiş zaman bahçelerinden
Sanki esrik bulutlardan ıslanan parmaklarıydı
Öpülesi toprağı avuçlar gibi
Sımsıkı kenetlendiler.

İlkyaz ortalarında dallarından sarkan
Ve ten sıcağı günlerde kızaran
Can eriğiydiler.
Yüzleri kıpkırmızıydı
Sevi delisi gibi süzüldüler.

Bakışları
Sonsuzluğa akan çavlanlardı
Köpük köpüktüler

İmbatlardan ferahlayan bakışları
Parlaktı şiir şiir coşkuluydu
Belli ki ayın on dördündeydiler.

Toprağa sızan öz sulardan beslenen iki fidanın
İlk sürgününden birbirine göz kırparak sarkan
Bir çift can eriğiydiler.

Son güzdeydiler
Ne çok özlemdiler aşka
Ne çok sevgiliydiler bahara
Yorulmaksızın yürürdüler
Dünden yarınlara yürüdüler