Biriyle çıktım dün gece,
Kızma hemen, ayrılalı ne oldu ki deme

Anlatıyorum dinle;
Konuştuk, anlaştık, buluştuk bir cafe de
Fransız müziği,sıcak salep derken
Isındık birbirimize,
Her zamanki gibi dalıp gittim gözlerine.

Konuştu konuştu , sustu!
konuştu, konuştu, konuştu.

Ellerimi tuttu, çocukluğunu anlattı.
Ağzımı aradı yer yer,geçmişimi
Dalıp gitmelerimi aradı,seni aradı

Gözleri doldu ağlayamadı !
Sen sandım birden,
Telaşlanıp gözlerine uzandım ama
Ne yaptıysam dokunamadım yanaklarına

Açılmadı ellerim
ellerim açılmadı ve tek kelime edemedim.

Ağlama diyemedim, yapamadım.
’Lütfen , seviyorum seni inan bana ’
Diyemedim !
Tanırsın beni çok seri yalan söylerim
Hayatımda ilk defa yalan söyleyemedim.

Kendine gelip gülmeye başladı
Gülmeye başladı çünkü ;
Sahlep , yerini kırmızı şaraba bırakmıştı.
Ve kadeh çoktan yarılanmıştı !

Toparlandı sonra, ’tamam’ dedi.
’tamam anlatma!’
’ama lütfen söyle bana; şimdi nasılsın?
Bu soru her soruluşunda,
tüm gücünle tebessüm etmeye çalışıp
İyiyim demişsindir mutlaka.

Demişsindir çünkü İstanbul’da yalan kolay söylenir.
Ben söyleyemedim,
Ellerini avuçlarıma alıp
’iyiyim canım merak etme, ben iyiyim’
Diyemedim.

Unutmadım hiç bir şeyi
Unutmuş gibide yapamadım.
Anla işte, sen gittin ve ben kimseyi sen yerine koyamadım.
Yapamadım ruhum , senin gibi olamadım.
Hiçbir açıklama yapmadan hayatta kalamadım.

Biliyorum bu yazıda bile kendimi sana anlatamadım
Çünkü ben dün gece kimseyle çıkmadım.
Çünkü ben aşıktım, cinayetinin hayalini bile kuramadım

Özür dilerim.