Teni siyahtı
Gözler denizler mavisi
Dalgalar hüzünlü, hüzünlü
Okşarken kıyıyı köpük olup geriye dönerken dalga
Umutlar bir ileri gelir, iki kez geriye dönerdi

Saçlar kıvır, kıvır
Bir umutla bakıyorsa insan yüzüne
Uzanan her bir el tokmak olup iniyorsa sırtına
Açlıktan mecali kalmamış
Kalkamıyorsa ayağa dünya nefsin peşinde
Koşuyorsa insan sormalı halimiz nice

Kirli atıklar yüklenmişse vagona
Kara tren salına, salına gidiyorsa son yolculuğuna
Ayağa kalkmak için silkelendiğinde insan
İnmişse sopalar başına mal gibi alınıp satılmışsa
Sokakların ta ortasında sormalı halimiz nice

Kanadı kırılmışsa kuşun uçamıyorsa gökyüzüne
Akbabalar çullanmışsa üstüne sırtlan sürüleri
Çevirmişse etrafını ateş ortasında kalmışsa insan
Bana ne duvarları yıkılmamışsa kalpten
Sormalı başlara halimiz nice

Ufkun ötesinde batınca güneş
Kararınca gökyüzü doğmayınca ay
Kurulursa şeytan sofraları bir yanı aç bir yanı tok
Zevki sefaya dalarsa insan sormalı halimiz nice

Zaman yitirmişse kavramını yaklaşmıyorsa limana gemi
Yükünü almış gidemiyorsa insan bir metrelik mezarı kazsan
Ne kazmasan ne kefen beş metrelik bez cebini diksen kime ne
Ağlıyorsa siyah ten görmüyorsa mavi göz
Alem içinde çaresiz kıvranıyorsa insan sormalı halimiz nice
Artıkları boşaltıp yükleyemiyorsan umutları debelenip duruyorsan mal
Benim diye alemi satın alıp götürsen bana ne

Nurettin Aksoylu