![]() Işığın Kalmadı mı Gözlerime ?
Yârimin kirpiklerinden sıyrılıp
Baktım da kendime Geçmişim yokmuş benim Geleceğim zaten beyhude... Meğer ne kadar da Meyilliymişim ben yârime Bilmezdim... Kalbim hiç sönmeyen Çerağmış onun gözlerine... Şimdi Avuçlarıma sakladığım sefilliğimi Leyla’mın yollarına döktüm ben Leyla’m ezsin diye beni... Yârimin... Yüreğine mecnun olamadıktan sonra Çöllere olsam ne fayda... Ey... Gözlerinde nakış nakış İstanbul örülü sevgili Sensiz yarınıma bakıyorum da Sanki her şey ağyar Seni seven bendim kadınım, İstanbul’un boğazında Değildi martılar... Kendimi bile bulamazken dilaltı çığlıklarımda Ben senin nefesini bulmuştum Son nefisime bir çığlık kala... Şimdi Gözlerine sürülmeyi özledim desem Ki... Demeye amade zaten dillerim Lakin... Kirpiklerinden süzülmüş bile afakım Tellerinde sen yoktun Kırıldı benim sazım... Ben bir şiir beslemiştim içimde Yalnızlığından kaçıp yılların Sayfam hep sen koksun isterdim Kalemim sen Harflerim sen... Yazsam şimdi bir kalemde seni Acaba ellerimde sen kokar mı? Sıyrılıp sensizliğin sarhoş kokusundan... Nasılsa ben alıştım gözlerinden yokluğunu içip Kör kütük sarhoş olmaya... Hadi Sıyrıl yalnızlığının köhne dünlerinden Durma Seni içir bana gözlerinden... |