Şimdi söylesem seviyorum seni,
Hep korkuyorum
Yine gözlerine gömersin beni…

Ve bir âşık edasıyla
İlelebet kıyısında sokağının
Ben sana ram olurum da
Sen ise; farkında değilsin ‘farkının’

Uzar gider sana olan ‘can feda’ niyazlarım
Bir umut işte, belki birlikte ölürüz de
İşte o zaman ‘Aşk’ derim
Biraz diner sancılarım…


Yine homurtusuyla şehrin,
Bir iki kırılıyor yorgun gözlerimin feri
Şimdi isyan desem?
Ayağıma dolanacak iç murakabem
Ya da bir çizgi çekip istikbale
Nisyan mı desem?
Hiç bilemem…

Birde rengi rüyaların, ansızın çıkagelen
Amel edilmez derler de,
Yine de ak pak bir umuda gebe…

Hiçsiz yaşanırda,
Hissiz yaşanmazmış evvel ahir
Bunu da bildim…
En nihayetinde burası Dünya
Ve biz Dünyalı değiliz…


Yitirdim sağlığını huzurun
Zaten baki değil yokluğun
Ve yer eyledim ruhuma sözünü Yunus’un
Ölürse ten ölür…

Zaten yok bilmeliyim O’ndan öte varlığı
Yoksa harcımız değil Yunus’u dolamak dile
Çoktan razı gelirim ‘yeter ki desinler’
Bu da bu kapının sefili…

Doldurdum sanırım lakırdının vadesini
Yüzümü dönüp güneşe
Görmeliyim gölgemin gölgesini…