büyüttüm ellerimi, avuçladım geceyi;
tek nefeste soludum yıldızları,
zeybek ahında züleyham,
yan yüreği külhan...
tanıdık değil bu intizar, yabancı ölüm,
feryadı sessizlik diyerek işittim;
bu son kabahatim..

yüzü gölgesinden siyah bulduklarımın;
kendime yumruğum , kendime tekmelerim,
vahada serap geceler, ılgıt ılgıt ağıt,
uzak diyarlada ekmeğim;
yok oldu ya ! hakikatlerim,
bu son kabahatim..

sahte şairiyim mısraların,
babasını ecel sanan bir çocuk,
yaşı bedeninden taşınmış isimsiz yokluk..
baksam; gözlerim aldığınca her şey hatıra,
günler kime doğdu battı, neyin hatrına..
döküldü istiklal saçlarım, başımda kel hüriyet,
ahlakım edepsiz namus zürriyet,
kapattım kapıları kıran kırana;
sana benden çok bahsettim ,
bu son kabahatim...

aynı otobüs, aynı koltuk;
aynı cam kenarı ve yollara dalan aynı bakışlar,
ardım sıra sönen koca şehir, cadde kenarı ışıklar,
hayallerim bitmeden ulaşsam bari,
sarmadan yanımı kara kışlar,
maneviyatıma bıraktım seni;
azda suni aşklar, fark edilmeyen farklar,
sevdayı zihniyetimden çıkardım,
bu son kabahatim....

’ ........ sezeryanla aldım ay tanesini geceden;
narkoz etkisinde uykular üfeledim gözlerine,
düşlerini sabaha hatırlamaman dileğiyle..
sakındığım çöptü bu şiir;
marhameti esirgeyen se kalem,
özürsüz muhabbetim bu da son kabahatim..


isimsiz şiirler

karan