Rıhtımın en ucundayım
Karanlıkların kucağına bıraktım benliğimi
Ilık bir rüzgar tarıyor tenimi ince ince
Martılar yok gökyüzünde cıvıltıları eksik
Denizin maviliği kararmış
Döndüm ve bu koca şehre bakıyorum
Trabzon’uma…
Bildiğim bir şey var ki;
Sebepsiz akmaz gözyaşları gözpınarından
Bazen mutluluk ıslatır gözpınarlarını
Bazen de hüzün yağar yanaklarına insanın…
Yine bilirim ki;
Gözpınarları ıslanmayan tek insan; ceset olan insandır…
Karanlığın içinde bir minik nokta gibiyim şimdi
Gözpınarlarım kurumuş
Gözlerim karanlığı tarıyor umutsuzca; boşuboşuna
Ölüme namzet bir ceset halindeyim
Rıhtımın en ucunda taşlarda beyazlaşıp ölürken deniz
Her nefesimle ömür tüketiyorum isteksiz…
Zaman anlamını kaybetti karanlığın içinde
Ben deniz değilim ki; taşlarda ölüp ölüp dirileyim biteviye
Ben;
Kan çanağına dönen gözlerime hapsettim kimsesizliğimi
Karanlıklara haykırıyorum
Kimse duymuyor sessizliğimi….

Metin Kaya İLHAN
TRABZON
12.08.2010
Faroz limanının en ucu..