Sürümceme de Hayat!
gözyaşına tortuları var,
iklim mesafesinde eriyor adımlar,
dolaşımda tekleyen butonlarda damar,
pörsümüş akibetten cesetler düşüyor faillere.


yanık ağıtlar gizlenir,
tik tak zaman aralarına,
toprağın ölüye hasreti gibi,
bir verip beş alıyor bağrına,
sonra hazana çalıyor demlerini.


ciğerleri bitik acılar sarıyor,
ucu telli ciğarasına…
seçim hakkı Hayat!
bir şansı daha olsa,
çekip alacak korkularını.


ne hükmü kaldı,
yüz altı morları gibi,
çeker damarlarını,
çiçeğe durmuş ağaç,
sevdaya mahkum aşk,
gövermez yaralarda.


düşler ki uzak değil ihtimallere,
sadece abanmak var üzerine sevdanın,
tellerine dokunmak var özgürlüğün,
insanı insan görmek var puslarda,
eti Ademden kemiği kandan,
direnmek var çarmıklara
İsa dilinden…

21.07.2010

insanın akibeti kendi yüz aynası aslında dünyaya düşmekte kendi çabası
körpe ceninlerde gezmekte,yalana bulanıp pörsümekte kara iklimlerde…