Üstadım, bu şiir; sevdayı bir yolculuk, acıyı bir olgunlaşma ve hatırayı bir gül bahçesi gibi işleyen derin bir iç âlem anlatısıdır. “Gülnihal” burada yalnız bir sevgili değil, insanın kalbindeki kırılgan umut, saklı masumiyet ve yeniden yeşerme arzusudur.

Dizelerde sokaktan karanlığa, közden küllere uzanan imgeler; sevdanın yalnız güzellikten değil, yanmaktan ve sınanmaktan geçerek anlam kazandığını fısıldar. “Yanmak” ve “kanmak” karşıtlığı, aşkın yüzeyde değil, derinlikte olgunlaştığını anlatır. Yara kabuk bağladıkça gül olur; acı, estetiğe dönüşür. Şiirin ruhu tam da burada parlar: acı bir son değil, dönüşümün kapısıdır.

Son bölümdeki “bilinmez evreler” ve “ketum çevreler” insanın iç dünyasındaki karmaşayı, zihnin ve kalbin labirentlerini simgeler. Sevdaların “yitmesi” bile bir çağlamaya dönüşür; kayıp, sessizlik değil, başka bir varoluş biçimidir. Şiir, Gülnihal’e seslenirken aslında okura seslenir: Sevda sönse bile, onun küllerinden yeni bir gül filizlenebilir.

Bu yönüyle şiir, hüzünle umudu aynı nefeste taşıyan, kalbi yaralayan ama aynı anda iyileştiren bir gönül ilahisi gibi yankılanıyor.

Üstad yüreğine sağlık kalemin var olsun Saygılarımla Sevgilerimle Selamlar……