![]() SEN OLUNCA...
Ümitsiz yarınları kucaklarım
Şiirlerle,hasretini yoklarım Gül misali kapında solarım Gözlerimden akan yaş SEN OLUNCA... Hüzünle başlar geceler Dilim,ismini heceler Sana yazılır en güzel şiirler İçimde ki duygu SEN OLUNCA... Dualar ederim yokluğunda Susar umutlar,kalpgahımda Kanar baharlar,kimsesiz sabahlarda Kanımda dolaşan SEN OLUNCA... Boyun bükerim kimsesizliğime Kar yağar her gece; hasretine Senden kalmış hüzünlü türküler içimde Türküleri söyleten SEN OLUNCA... Dalar gözlerim hayaline Bakar, içerlenirim resimlerine Kader midir ?Bilmem nasıl bir bilmece Talihimi yazan SEN OLUNCA... İlham kaynağı olur,gülüşün Sen gülerken,ağlar oldu;iki gözüm Her defasında;sitemdir sözüm Gücendiğim SEN OLUNCA... Bir uzun bakış derim sevdamıza Beni Mecnun sanır;seni Leyla bilirler bu hayatta Gezer dururum,hasretin çarmağında Çölde su SEN OLUNCA... Adresi belli olmayan, mektuplar yazarım Bazen Elifle başlar,Ye vardır sonunda İlah-i bir aşk gibidir,bu asırda Rabbimin yarattığı SEN OLUNCA... Adaklar adarım,geleceğin güne Kurban olsun aşıklar,sana ve ismine Gözlerin geldi aklıma,bu gecede Rüyalara giren SEN OLUNCA... Yığılır kalırım,bir köşede Çileymiş derim,her seferinde Kulaklarımda tekbirsin;gözüm sende Musallada yatan SEN OLUNCA... Doğmaz hiç bir güneş bu sevdaya Ağlar bir garip,sokak başlarında Bir tutam saçın avuçlarımda Toprakta yatan SEN OLUNCA... Bir yetim feryat eder,her gece Alır sırtıma gezdiririm gece gece Göz yaşlarım park köşelerinde Yetimin annesi SEN OLUNCA... Ben yazarken,ölürüm bu şiirleri Seni tanıyan;öldü bilir, beni Okuyanlar çok ağladı,senli şiirleri Şiirlerde adı geçen SEN OLUNCA... SEN OLUNCA... ’’Kaybettiğim sen olunca...’’ MEHMET ÖZMEN (12.12.2009) |