İlhan abi
Bir ‘pencere’ydi,
Özgürlüğe,
‘Kemal’e açılan,
Sabahın ilk ışığında,
‘Koltuk altında’ taşınan ‘cumhuriyet’te.
Bir beyaz köşe,
Bir kişinin satın aldığı,
Onlarca kişinin ‘okuya bilir miyim?’dediği
Siyah bir gazetede.
Kemaliz im yoluna adanan,
Yılmayan,
Tehditlere aldırılmayan,
Bir ‘ilhanabi’
Pencerede.
Ege de zeytinliklerde,
Akdeniz de koylarda,
Karadeniz de çaylarda,
Trakya da ayçiçeğiler de,
Doğu da karlı yollar da.
Bir koltukta taşındı hep ‘cumhuriyet’
O pencere aynı yerinde,
Bir söyleşi şiir günlerinde,
Kavgaların en önlerinde,
Dönekler çok oldu
‘Bir gün’ler de,
Diplomalar gazete patronlarında,
Kol altları değişti moda diye,
Müdürler değişti ‘dolar yiye’
‘Star’ oldu ‘eski solcu’lar
Kalemlerin içi ‘para ile doldular’
İnadına bab-ı ali dedi İlhan abi,
Gazeteyi peşkev çekti ‘H.Cemaller’
Sabahın beşinde kapı çalınca,
‘Ergenekon’ oldu yitti İlhan ağabey